Niğde iki jeolojinin arasında kurulmuştur. Doğuda Aladağlar'ın kireçtaşı duvarı yükselir, batıda Melendiz ile Hasandağı'nın volkanik sırtları uzanır, kent de bu ikisinin arasındaki yaklaşık 1200 metrelik platoda oturur. Çamardı ilçesi dağcıların kapısıdır: Emli Vadisi ve çevresindeki köyler, Aladağlar'ın kayalıklarına tırmanmak isteyenlerin başlangıç noktasıdır, yaz boyunca buralarda dağcı kampları kurulur. Güneyde Bolkar Dağları uzanır, Ulukışla üzerinden Çukurova'ya inen yol bu sıradağların yanından geçer.
Bu güzergâh ilin geçmişini de açıklar. Bor'a bağlı Kemerhisar'da antik Tyana'nın kalıntıları bulunur; Roma döneminde kente su taşıyan kemerlerin yaklaşık bir kilometrelik bölümü ovanın ortasında durur. Antik kaynaklarda Kapadokya'nın önemli kentlerinden biri olarak geçen Tyana, filozof Apollonius'un memleketi olarak da bilinir. Kentin ortaçağ yüzü merkezde görülür: Hüdavend Hatun Türbesi ile Ak Medrese, Selçuklu sonrası dönemin taş işçiliğini gösterir. Niğde Osmanlı yönetimine 15. yüzyılda geçti.
Bugünün Niğde'si tarım ve sanayiyle geçinir. Yüksek ve kuru iklim elmaya elverişlidir, ilin bahçeleri ülke pazarlarına ürün gönderir, patates de başlıca ürünlerdendir. Bor, deri işçiliği ve deri sanayisiyle bilinir, halıcılık da ilin geleneksel işleri arasındadır. Sofranın yerel imzası coğrafi işaretli kelle söğüştür. Kentin üniversitesi Ömer Halisdemir'in adını taşır.
Beş kartpostalda Niğde
Demirkazık Dağı
3757 metrelik zirve uzun süre Aladağlar'ın en yükseği sanıldı, sonradan Kızılkaya'nın daha yüksek olduğu anlaşıldı. Dağcılık tarihine 17 Temmuz 1927'de Georg Künne, Wilhelm Martin ve Marianne Martin'in tırmanışıyla geçti; köyden Veli Çavuş onlara rehberlik etti. Kuzey duvarı ilk kez 1972'de aşıldı.
Göllü Dağ
2172 metrelik dağın krater çukurunda ona adını veren bir göl bulunur. Neolitik insanlar buradan çıkardıkları obsidyeni işleyip Kıbrıs'a ve Suriye'ye kadar ulaştırdı. Dağın üzerinde ise MÖ 8. yüzyıla tarihlenen, surlarla çevrili bir Geç Hitit kenti kuruldu; oradan çıkan aslan heykelleri Niğde Müzesi'nde sergileniyor.
Alaeddin Camii
Cami, Sultan Alaeddin Keykubad döneminde Zeyneddin Beşare Bey tarafından yaptırıldı, kitabede ustalar olarak Sıddık ile Ebubekir'in adları geçer. Doğu kapısı en süslü bölümüdür. Anlatılana göre ilkbaharda belirli bir saatte güneş mukarnaslara vurunca gölgeden taçlı bir kadın başı belirir; rivayet bunu taş ustasının karşılıksız aşkına bağlar.
Narlıgöl
Narköy yakınındaki göl, volkanik patlamayla oluşan bir maar gölüdür ve Acıgöl adıyla da anılır. Suyu tuzludur, en derin yeri 21 metreye ulaşır. Çevredeki jeotermal kaynaklardan yaklaşık 65 derecelik su çıkar, bu yüzden yakınında termal tesisler kurulmuştur. Alanın bir bölümü doğal sit olarak korunuyor.
Gümüşler Manastırı
10. yüzyılda oyulduğu düşünülen manastır, 1924 nüfus mübadelesinden sonra boş kaldı. 1962'de yeniden dikkat çekti, İngiliz arkeolog Michael Gough'un 1963'te başlattığı çalışmalarla ortaya çıkarıldı. Fresklerde Kapadokyalı kilise babaları ile Hz. İsa'nın hayatından sahneler görülür; en bilinen tasvir Gülümseyen Meryem'dir.