Her yıl mayısta Karaman'da bir dil bayramı kutlanır. Kökeni 13 Mayıs 1277'ye, Karamanoğlu Mehmet Bey'in divanda, dergâhta ve mecliste Türkçeden başka dil kullanılmamasını buyurduğu aktarılan fermana dayanır. Olayın ayrıntıları tarihçiler arasında tartışılsa da kent kimliğini bu tarih üzerine kurmuştur. Kutlamalar Yunus Emre'yi anma etkinlikleriyle birlikte yapılır; Anadolu'da Yunus'a mal edilen mezarlardan biri de Karaman'dadır.
Kentin eski adı Larende'dir. Bugünkü adını 13. yüzyılda bölgede güçlenen Karamanoğulları'ndan aldı; beylik, 15. yüzyılın ikinci yarısında topraklarını Osmanlılara bıraktı. Haritaya bakılınca il ikiye ayrılır. Kuzeyde Konya Ovası'nın düzlükleri ile tek başına yükselen Karadağ volkanı, güneyde Toroslar, Ermenek'in derin vadileri ve Göksu kolları vardır. Sertavul Geçidi bu iki dünyayı birbirine, oradan da Mersin kıyılarına bağlar.
Taşkale'nin yanı başındaki dik kaya kütlesine yüzlerce tahıl ambarı oyulmuştur. Köylüler buğday, arpa ve baklagillerini bu hücrelerde saklar; kayanın iç sıcaklığı yaz kış dengede tuttuğu söylenir. Ambarların ne zaman açıldığı kesin bilinmiyor, en eskilerinin yaklaşık bin yıllık olduğu tahmin ediliyor. Geçimin bugünkü merkezi ise gıda sanayisidir: 1960'ların sonunda küçük atölyelerle başlayan bisküvi üretimi kentin en bilinen işkolu oldu. Ovada elma bahçeleri ile tahıl tarlaları uzanır.
Beş kartpostalda Karaman
Binbirkilise
Karaman'ın yaklaşık 30 kilometre kuzeyinde, Madenşehri ve Değle çevresine yayılır. Ağaç kıt olduğu için çatılar taş tonozla örtüldü. Gertrude Bell ile William Ramsay burada 1907'de kazı yaptı ve bulgularını The Thousand and One Churches kitabında yayımladı. Bell iki yıl sonra döndüğünde belgelediği pek çok yapının taşları için söküldüğünü gördü.
Hatuniye Medresesi
Medreseyi Karamanoğlu Alâeddin Bey'in eşi Nefise Hatun yaptırdı, 1381-1382'de tamamlanan yapının mimarı Numan bin Hoca Ahmed'di. Kapının alt bölümü mermer, üstü sarımsı kireçtaşıdır. Ana eyvanın batısındaki oda Nefise Hatun'un türbesi olarak tasarlandı. Bugün Karaman Müzesi'ne bağlı olan yapıda sergiler ve şiir geceleri düzenleniyor.
Karaman Kalesi
Üç sur halkasından yalnız iç kale bütünüyle ayakta kaldı. İç surlar II. Kılıç Arslan, dış surlar I. Gıyaseddin Keyhüsrev dönemine bağlanır. 2013 kazılarında taht salonu, mescit, hamam ve harem odası olan bir Karamanoğlu idari yapısı çıktı. Daha önce eklenen tiyatro sökülerek kale 2018'de müze olarak düzenlendi.
Aktekke Camii
Mevlânâ'nın babası Bahaeddin Veled, Belh'ten çıkıp Konya'ya yerleşmeden önce ailesiyle bir süre Larende'de, yani bugünkü Karaman'da yaşadı. Mevlânâ'nın gençliğinin bir bölümü bu kentte geçti, annesi de burada öldü. Cami onun kabrinin bulunduğu hazirenin yanında, çok sonra yükseldi ve kentin başlıca ziyaret yerlerinden biri oldu.
Manazan Mağaraları
Yeşildere Vadisi'nin kuzeyindeki kireçtaşı kütlesine oyulmuştur. Üst katlar Kumkale, At Meydanı ve Ölüler Meydanı adlarıyla anılır, alt katlarda hücre odaları, mezar odaları ve iki şapel bulunur. Burada ele geçen Bizans dönemine ait bir kadın bedeni Karaman Müzesi'nde sergileniyor. Kayanın sabit sıcaklığı buluntuların korunmasına yardım etmiş olabilir.