Koza Han'ın adı, avlusunda alınıp satılan ipek kozasından gelir. II. Bayezid'in yaptırdığı han 1491'de açıldığında, koza almaya gelen tüccarlar iki katlı odalar tutar, üstte iş görüp konaklar, altta malını saklardı. Bursa, Doğu'dan gelen ipeğin Batı'ya geçtiği yolların üzerinde büyüdü, zamanla kendi dutluklarıyla kendi ipeğini üretti. Şehrin bu serveti, 1326'da Orhan Gazi'nin eline geçişiyle başlayan başkentlik yıllarına dayanır.
O yılların planı bugün de okunur. Her sultan kendi külliyesini ayrı bir tepeye ya da semte kurdu, mahalleler bu külliyelerin çevresinde büyüdü. Yeşil Türbe'nin çinilerle kaplı gövdesi, bu külliyeli şehir anlayışının en tanınan parçalarından biridir. Çekirge'nin sıcak suları da şehrin eski bir ayrıcalığıdır, kaplıca geleneği burada gündelik hayata karışmıştır. Gölge oyununun iki kahramanı Karagöz ile Hacivat da Bursa'ya bağlanır: rivayete göre ikisi, Orhan Gazi döneminde bir cami inşaatında çalışan işçilerdi.
Cumhuriyet döneminde kozanın yerini dokuma, ardından otomotiv aldı. Ova kenarındaki tarlaların önemli bir bölümü fabrikalara ve sanayi bölgelerine dönüştü, bir zamanlar ipek taşıyan yollarda bugün otomobil yedek parçası taşınır. Yine de tarım silinmedi: Bursa şeftalisi, Gemlik'in sofralık zeytini ve kestane şekeri şehrin adıyla birlikte anılır. Marmara kıyısındaki Mudanya ise 1922'de imzalanan ateşkesle Türkiye tarihine geçti.
Beş kartpostalda Bursa
İskender Kebap
Ailede kuzu çevirme ve tandırcılık geleneği vardı. Anlatılana göre İskender Efendi, amcası Sabit Dede'nin desteğiyle eti yatay değil dikey çevirmeyi denedi, babası önce karşı çıktı. Yemek 19. yüzyılda Kayhan Çarşısı çevresinde tutuldu. Et ateşin önünde yavaş pişer, pide ızgarada tavlanır, yanında şıra da sunulur.
Uludağ
Antik yazarların Mysia Olympos'u dediği dağa, fetihten sonra Keşiş Dağı denildi, bugünkü ad 1925'te benimsendi. Şehirden zirve gibi görünen yer aslında 2.486 metrelik Keşiş Tepe'dir, asıl doruk onun güneydoğusunda kalır. Türkiye'nin ilk teleferiği 1963'te burada açıldı. Eteklerdeki kestane ve meşe, yükseldikçe kayın ve köknara bırakır.
Cumalıkızık
Vakıf köyü olarak 14. yüzyılın başlarında kurulan yerleşimde evler genellikle üç katlıdır, moloz taş, ahşap ve kerpiçten yapılır. Üst katların kafesli pencereleri çok dar, kaldırımsız taş sokaklara bakar. Sarı, beyaz, mavi ve mor boyalı cepheler köyün imzasıdır. 2014'te Bursa ile birlikte UNESCO listesine girdi, haziranda ahududu şenliği yapılır.
Bursa Ulu Camii
Anlatılana göre I. Bayezid, Niğbolu Seferi'nden önce yirmi cami yaptırmaya söz verdi, sonra bu sözü yirmi kubbeli tek yapıyla yerine getirdi. Minber kapısındaki tarih 1399'dur. Ceviz minber çivisiz kündekari tekniğiyle işlenmiştir, açık kubbenin altındaki şadırvan da ibadet alanının içinde kalır. Duvarlarda farklı hattatlardan 192 levha ve yazı bulunur.
İznik Gölü
Tektonik bir çukurda oluşan gölün çevresini zeytinlikler sarar. Bu suların altında şaşırtıcı bir buluntu da var: 2014'te havadan çekilen fotoğraflarda, kıyıdan yaklaşık 20 metre açıkta batık bir yapı fark edildi. Su yüzeyinin iki metre kadar altındaki kalıntı, 4. ya da 5. yüzyıla tarihlenen bir bazilikadır ve depremde yıkıldığı tahmin edilir.