İstanbul'un fethinde kullanılan top güllelerinin bir bölümü, Yıldız Dağları'nın içindeki Demirköy'de döküldü. Bugün alanda bir fırın bacası ve temel hizasında duvarlar kalmıştır, ama yer seçimi anlamlıdır: dağlar odun ve maden verir, ormanlar da hâlâ ilin kuzeyini kaplar. Kırklareli'nin kıyısı Marmara'ya değil, Karadeniz'e bakar, kuzeybatısında ise Bulgaristan sınırı uzanır. Güneye inildikçe orman yerini Ergene havzasının açık, dalgalı tarlalarına bırakır.
Yerleşim tarihi çok eskiye gider. Şehrin yaklaşık üç kilometre dışındaki Aşağıpınar'da bulunan en eski kültür katı MÖ 5800 dolaylarına tarihlenir. Vize, antik çağda Bizye adıyla Trak krallarının merkezlerinden biriydi ve kazılar burada Trakya'da nadir görülen bir antik tiyatroyu ortaya çıkardı. Şehir merkezi 1924'e kadar Kırkkilise adını taşıdı, o yıl çıkarılan kanunla adı Kırklareli'ne çevrildi. İl, Balkan Savaşı'nda Bulgar, Millî Mücadele yıllarında Yunan işgali yaşadı ve 10 Kasım 1922'de kurtuldu.
Ekonomi, D-100 karayolunun geçtiği güney ile ormanlık kuzey arasında ikiye ayrılır. Lüleburgaz çevresinde gıda, tekstil, kimya ve cam fabrikaları toplanmıştır, tarlalarda buğday ile ayçiçeği ağırlıktadır. Kuzeyde ise orman ürünleri öne çıkar: Istranca meşelerinden elde edilen bal yörenin bilinen ürünlerindendir. En özgün lezzet hardaliyedir. Üzümden yapılan bu alkolsüz fermente içecek, 2017'de Kırklareli Hardaliyesi adıyla coğrafi işaret tescili aldı.
Beş kartpostalda Kırklareli
Sokollu Mehmed Paşa Camii
Kapı kitabesine göre 1569-1570'te bitirilen cami, Edirne yolunun üzerine kurulan bir yerleşim planının merkeziydi. Çevresinde elli dokuz dükkânlı bir arasta, dua kubbesi, medrese, sıbyan mektebi, kervansaray, imaret, tabhane ve çifte hamam vardı. İmaret ile kervansaray 1935'te yıktırıldı, bu nedenle bugün özgün düzenin yalnız bir bölümü görülür.
Dupnisa Mağarası
Demirköy'ün Sarpdere köyü yakınındaki sistemin adı, Bulgarcada delik anlamına gelen bir sözcükten gelir. İki katlı yapının toplam uzunluğu yaklaşık üç kilometredir. Üstteki Kız ve Kuru mağaraları kuru, 50-60 metre aşağıdaki Sulu Mağara ise sulu kısımdır. Binlerce yarasanın yaşadığı Kız Mağarası ziyarete kapalıdır, gezilen yollar yalnız birkaç yüz metredir.
İğneada Longoz Ormanları Millî Parkı
Yıldız Dağları'ndan inen dereler kıyıda alüvyon bırakınca bu ormanın zemini oluştu. 2007'de millî park ilan edilen alan 3.155 hektardır. Erikli, Mert ve Saka gölleri kumullarla denizden ayrılır. Sulak kesimlerde dişbudak ve kızılağaç, kuru kesimlerde meşe yetişir, kara leylek ile ak kuyruklu kartal burada görülen kuşlar arasındadır.
Kıyıköy
Antik çağda Salmydessos diye anılan yerleşim, Osmanlı kayıtlarında Midye adıyla geçer. Pabuçdere ile Kazandere'nin arasındaki yükseltide kurulmuştur. 1892 tarihli bir salnameye göre buradan kalkan, torik, palamut ve çiroz ihraç edilirdi. Kasabaya Bizans'tan kalma bir kapıdan girilir. Aya Nikola'nın yapım tarihi kesin değildir, çoğu kaynak Justinianus dönemini işaret eder.
Limanköy Feneri
Fener 1866'da, Osmanlı kıyılarında çok sayıda fener işleten Fransız asıllı Mişel Paşa tarafından yaptırıldı. Bu yüzden halk ona Fransız Feneri der. İğneada'ya dört kilometre uzaklıktaki Limanköy'de, denizin hemen üstündeki yamaçta durur. Sekiz metrelik küçük yapı hâlâ çalışır, ışığı yaklaşık 37 kilometreden seçilir ve sınır ile rota feneri olarak iki iş görür.