Adında deniz geçen Denizli'nin kıyısı yoktur. Ege'nin iç kesimindeki il, Büyük Menderes'in ve onun kolu Çürüksu'nun açtığı vadilerle Honaz, Babadağ gibi yüksek sıraların arasına yayılır. 2.500 metreyi aşan Honaz Dağı kentin hemen doğusunda yükselir, zirvesi uzun süre karlı kalırken ovada zeytin ve üzüm yetişir. Şehrin adının kökeni tartışmalıdır, eski kaynaklarda Ladik diye anılır. Eski kentin çekirdeği bugün de Kaleiçi Çarşısı'nın çevresidir.
Kentin bugünkü kimliğini iplik ve kumaş oluşturdu. Buldan ve Babadağ'ın dar sokaklarındaki evlerde yüzyıllarca dokuma tezgâhları çalıştı, kadınların ve ustaların ürettiği bezler pazarlara taşındı. Dokumacılık 20. yüzyılın ikinci yarısında atölyelerden fabrikalara geçti, havlu, bornoz ve nevresim gibi ev tekstili ürünleri Avrupa pazarlarına gitmeye başladı. Bugün sanayi kuruluşları ovanın geniş bir bölümünü kaplar.
Kent meydanındaki horoz heykeli başka bir geleneği anlatır. Denizli horozu, uzun ötüşüyle bilinen yerel bir ırktır; yetiştiriciler kuşaklar boyunca en uzun öteni seçerek bu özelliği pekiştirdi, ilk yılında ötüş yirmi saniyeyi geçer. Çal'ın bağları, Sarayköy'ün kaplıcaları ve kente yakın Selçuklu dönemi Ak Han ise ilin Pamukkale dışındaki yüzünü gösterir. Çal üzümü yörede kurutulur, pekmez olur, şaraba dönüşür. Honaz yakınındaki Kaklık Mağarası'nda ise traverten oluşumu yerin altında sürer, bu yüzden mağara yörede küçük bir yer altı Pamukkalesi gibi anılır.
Beş kartpostalda Denizli
Hierapolis
Bergama Kralı II. Eumenes'in MÖ 2. yüzyılın başında kurduğu kentin en ilginç noktası Plutonion'dur. Yer altından zehirli gaz çıkan bu mağara ölüler dünyasının kapısı sayılır, yaklaşan hayvanlar ölürdü. Havarilerden Filipus'un burada öldürüldüğü anlatılır; bu yüzden kent Hristiyanlar için önemli bir merkeze dönüştü.
Laodikeia
Selevkos kralı II. Antiokhos'un MÖ 3. yüzyılda kurup eşi Laodike'nin adını verdiği kent, Strabon'un övdüğü koyu renkli yünle zenginleşti. Burada dokunan kumaşlar kentin adıyla anılırdı. Yeni Ahit'in Vahiy kitabında geçen Asya'nın yedi kilisesinden biri de buradaydı. İki tiyatrosu ve stadyumu, kalabalık bir nüfusa işaret eder.
Işıklı Gölü
Çivril Gölü adıyla da bilinen göl, Akdağ'dan inen Kufi Çayı ve Işıklı pınarlarıyla beslenir. Çevresine yapılan setler, taşkınları önlemek için onu bir tür rezervuara dönüştürdü. Yaz sulamalarında seviyesi belirgin biçimde düşer. Su kuşları için önemli bir üreme ve göç alanıdır, kıyılarda balıkçılık ve balık yetiştiriciliği sürer.
Pamukkale
Yerin altından yükselen sıcak suda çözünmüş karbondioksit havaya karışınca kalsiyum karbonat çöker, önce yumuşak bir tabaka olur, zamanla sertleşir. Kaynakların sıcaklığı 35 ile 100 derece arasındadır. Alan 1988'de UNESCO listesine girdi. Terasların beyazını korumak için suyun akışı denetlenir, bölümler dönüşümlü kapatılır, ziyaretçiler yalınayak yürür.
Akdağ (Denizli)
Çivril, Kızılören ve Sandıklı arasında kuzeybatı-güneydoğu doğrultusunda uzanan dağ, faylar arasında yükselmiş bir horst bloğudur. En yüksek noktası 2.446 metreyi bulur. Sandıklı tarafındaki yamaçlar korunan bir alandır, burada geyikler ve yılkı atları yaşar. Dağın suları Kufi Çayı yoluyla Işıklı Gölü'ne iner, Kurtini Mağarası ve Tokalı Kanyonu da bu sıradadır.